توی زندگی , باید خودم رو فقط به خودم ثابت کنم ! فقط ... به خود خودم ! هیچ وقت دنبال این نبودم که خودم رو به دیگران حاضر,ثابت کنم : دیگران همکلاسی , هم دانشگاهی , دیگران آشنا ,فامیل , دیگران خانواده , شهر , کشور , دنیا ! هیچ وقت! اما در تمام این سال های زندگی,مدام دلم می خواسته و می خواهد که روزی چند ده بار , خودم را به خودم ثابت کنم ! خیلی کیف داره!خیلی ی ی...توی دوران تحصیل , به خودم ثابت کردم که می تونم در سخت ترین درس ها و در دشوارترین شرایط , بالاترین و بهترین نمره رو کسب کنم! در زمینه ی استعداد , به خودم ثابت کردم که می تونم استعداد درونی خودم و شکوفا کنم ! نقاش بشم و عااااشق این حرفه باشم و...بمونم!
در زمینه ی...
در زمینه ی...
اما... در زمینه ی احساسی...نتونستم ! نمی تونم ! و این ناتوانی اصلن خجالت نداره , ابراز این ناتوانی هم اصلن خجالت نداره!!!
من نتونستم و نمی تونم به خودم بقبولونم که توی دنیا آدم هایی هستن که می تونن به راحتی آب خوردن دروغ بگن و با این دروغ آدم و به ورطه ی اندوه بکشونن و فرد و تبدیل به سکوت کنن!سکوتی ممتد و طولانی!!!
به نظر من , راحت دروغ گفتن و دروغ شدن , سخت ترین کار این دنیاست!!!...
دروغگو شدن جان فرساترین کار این دنیاست!!!
من...من فقط می تونم خودم و به خودم ثابت کنم ! می تونم حضور باران های بی ملاحظه و تنگی نفس مزمن را بپذیرم و سعی کنم...مدام سعی کنم تا آروم آروم از شرشون راحت بشم!
این کلیشه ها همیشه ارزش تکرار دارن! یک سری از کلیشه ها ارزش هزار بار تکرار رو دارن!
من هنوز و همچنان هم می تونم خودم رو به خودم ثابت کنم! در این روزهای نو رسیده و بهشتی اردی بهشت , باز هم می تونم...
فقط...کاش یه روزی برسه به خودم ثابت کنم که می تونم فوبیای احساس , فوبیای عشق,فوبیای دوست داشتن , نداشته باشم!!!!
پ.ن:کمی درد دل بود...همین!